Bir buruktur akşam üstleri artık bende

Sensizliğin buğusu çökmüş hüzün dolu akşamlara

Son saniyesine kadar beklediğim birisi yok artık

Bu şehrin sokaklarına karanlık çöktü ansızın

Perşembe günleri halk günü olmaktan çıktı artık

Baş rollerinde sen yoksun izlenecek filmlerin

Figüranlar kahvehanesinden çağrılmış bir delikanlı var

Başrol oyuncusu olmayan, boş koltuklara oynayan filmlerde

Sabahları koştura koştura gidip poğaça almak yok

Saçı sana benzeyen herkesi sen sanmak yok

Beklediğim durak başka, duraktakiler yabancı

Duraklarda beklemenin adı, ayrılığın tadı yok

Geceler mi çok uzun geliyor uykusuz gözlerime

Yoksa ben nerde yanlış yaptım diye çok mu abartıyorum

Elbirliğiyle yıkılan hayaller benimmiş oysa

Kaderde sana bu kadar yabancı olmak da varmış

Beş dakika fazla vakit geçirsem diye uğraşırken seninle

Şimdi senle aramızda derin uçurumlar var

Kim haklı, kim suçlu bilinmez amma bu hikayede

Sana layık olmayan bir ben, bir de sen var

Bir dilencinin prensese sevdası böyle bitecekti elbet

Yıkık ve perişan halimle yüreğinde yerim olamazdı

Tamirci çırağının romanındaki hayalimdin oysa

Düşlerinden zorla uyandırılan bir çocuğum şimdi…

Hayat akmaya devam eder, kalmaz yerinde

Sen beni çoktan unuttun, maziye gömdün belki de

Ben kendini arayan adamım şimdi bu şehirde

Vazgeçmiş, tükenmiş ve kendi halinde…