“Yine mi yolculuk var” dedi içimdeki çocuk. Sessizce başımı salladım. Toparlan, gidiyoruz…

“Seni anlamak çok zor değil mi? Kimse anlamıyor…” maalesef… Ben ve sen, ver elini gidelim başka diyarlara… Sadece sen ve ben… “Peki ama…?_” Sorma…

İçimde kopan fırtınalardan haberi yok kimsenin… “Net alemlerinin yalnız webmaster’ı… Bekle biraz yatışsın duyguların… Sonra git gideceksen… Benim bavulum yok zaten… Bilyelerimi cebimden ayırmıyorum artık…”

Böyle bi müddet durayım ortalarda… Gel dolanalım o zaman… Teneke kutulara tekme atıp gezelim. Çıkar bakalım misketlerini… Üçgen oynayalım seninle… Nerde kalmıştık, bavul mu? ben zaten ceketimi alıp giderim be küçüğüm, yazın ona da gerek yok… Ama gitmek istemiyorum… Senle bekleyelim buralarda o zaman… Sonuna kadar, son yaprak da kopana kadar…